Poniższy dokument jest automatycznie przetłumaczonym rozdziałem 2 z Hackerspace Blueprint. Całość dostępna na CC4 BY-NC-SA jest tutaj.
Do-okracja to struktura organizacyjna, w której jednostki decydują się na samodzielne wybieranie ról i wykonywanie zadań, zamiast wyznaczania ich przez innych. Odpowiedzialność i autorytet przypisuje się ludziom, którzy wykonują pracę, a nie wybranym / delegowanym urzędnikom. Wykonanie zadania jest samo w sobie usprawiedliwieniem bycia osobą, która dalej wykonuje tę pracę.
Demokracja i Konsensus cierpią z powodu tego samego problemu: każdy ma jakieś zdanie na jakiś temat, a większość ludzi lubi mieć jakąś opinię. W tych systemach dużo czasu i energii poświęca się na debatę, jakie jest najlepsze rozwiązanie lub najlepszy kompromis. Powoduje to szereg problemów.
Gdy otoczenie jest odpowiednie, naturalnie pojawia się doktryna. Istnieje wiele ważnych czynników.
„Siła przymusu to zdolność wpływania na czyjeś decyzje poprzez odbieranie czegoś jako kary lub grożenie karą, jeśli osoba nie postępuje zgodnie z instrukcjami”.
Siła przymusu odgrywa dużą rolę we współczesnym społeczeństwie. Ludzie robią to, co mówi im szef, bo boją się zwolnienia. Ludzie nie kradną, bo boją się kary. Jest tak zakorzeniony w naszym społeczeństwie, że czasami trudno jest zrozumieć, że istnieją inne sposoby, aby przekonać ludzi do zrobienia czegoś. Jednak o wiele lepsze wyniki uzyskasz, gdy ludzie będą przekonani o tym, co robią.
To błędne przekonanie, że w przypadku do-okracji nikt nie rządzi ani nikt nie ma władzy. Ludzie wykonujący różne rzeczy mają władzę nad tym projektem, chociaż władza, którą mają, nie jest przymusowa i tracą tę władzę, kiedy przestają coś robić.
Do-okratyczny przykład: 30 osób wybiera się na Burning Man i biwakuje razem. Mary pyta: „A może zorganizujemy wspólny obóz z jedzeniem, żebyśmy mogli razem gotować i jeść?” Inni odpowiadają: „Jasne, chętnie dołączę” lub „Mogę upiec ciasto w piątek wieczorem”. Wkrótce Mary wzywa współlokatorów do pożyczania garnków, patelni i przyborów kuchennych, zestawiania ograniczeń żywieniowych różnych osób, zbierania pieniędzy na jedzenie i organizowania wycieczek do sklepu w celu zakupu zapasów. Na obozie publikuje arkusze rejestracji pracy do gotowania i sprzątania, odpowiada na pytania i wypełnia, gdy inni nie mogą (lub nie chcą) wykonywać swoich dyżurów.
Nowy członek obozu może narzekać: „Jezu, dlaczego Mary decyduje, co wszyscy jedzą i kiedy pracują? Kto postawił ją na czele? „Odpowiedź brzmi:„ do-okracja dała jej władzę”. Samo zorganizowanie puli żywności stawia ją na czele tej puli. Nie może zmusić cię do jedzenia jedzenia ani pracy na określoną zmianę, ale musisz szanować jej autorytet. Oznacza to, że jeśli chcesz wykorzystać garnki i patelnie do czegoś innego lub chcesz przeznaczyć pieniądze na zamówienie innego jedzenia, musisz najpierw zapytać ją o to. Jeśli jednak znika z obozu, porzucając kwestię jedzenia, traci ten autorytet i każdy może wkroczyć.
Niektóre rzeczy są zbyt wrażliwe, by zajmować się nimi w pojedynkę, lub są nieodwracalne, jak pozbywanie się rzeczy. Ogólnie rzecz biorąc, jeśli działanie jest nieodwracalne, do-okracja nie ma zastosowania i należy omówić to z większą grupą.